ترنساکسل چیست؟
ترنساکسل (Transaxle) مخفف ترکیب دو کلمه Transmission (گیربکس) و Axle (محور) است. این قطعه یکی از مهمترین اجزای سیستم انتقال قدرت در خودروهای مدرن محسوب میشود. برخلاف طراحی سنتی که گیربکس و دیفرانسیل دو قطعه جدا از هم هستند، ترنساکسل این دو را در یک واحد یکپارچه ترکیب کرده است. این طراحی باعث کاهش وزن، سادهتر شدن انتقال قدرت و بهبود توزیع وزن خودرو میشود و امروزه در بسیاری از خودروها استفاده میشود.
تعریف ترنساکسل
ترنساکسل یک واحد ترکیبی است که وظایف گیربکس و دیفرانسیل را همزمان انجام میدهد. درواقع، ترنساکسل گیربکس، دیفرانسیل و گاهی حتی شافت پلوسها در یک محفظه قرار میدهد. این قطعه نیروی موتور را دریافت کرده، آن را متناسب با سرعت و شرایط رانندگی تغییر دنده میدهد و سپس قدرت را مستقیماً به چرخها منتقل میکند. یکی از مزایای اصلی این طراحی، کاهش تعداد قطعات متحرک و کاهش فاصله بین موتور و چرخها است که باعث کاهش اتلاف قدرت میشود. ترنساکسل در خودروهای دیفرانسیل جلو بسیار متداول است.
انواع ترنساکسل
ترنساکسل را عمدتاً بر اساس محل قرارگیری به دو نوع ترنساکسل جلو و ترنساکسل عقب تقسیم میکنند:
ترنساکسل جلو در خودروهایی که موتور در جلو قرار دارد و دیفرانسیل جلو است استفاده میشود. این نوع رایجترین نوع ترنساکسل است و در اکثر خودروهای شهری و خانوادگی مانند پژو ۲۰۶، سمند، کیا سراتو، تویوتا کرولا و بسیاری از کراساوورها دیده میشود. قرارگیری ترنساکسل در جلو باعث میشود وزن موتور و گیربکس روی محور جلو متمرکز شود که در جادههای لغزنده کشش بهتری ایجاد میکند، اما میتواند هندلینگ را کمی تحت تأثیر قرار دهد.
ترنساکسل عقب معمولاً در خودروهای موتور جلو و دیفرانسیل عقب یا خودروهای موتور وسط استفاده میشود. در این حالت، گیربکس و دیفرانسیل در عقب خودرو قرار میگیرند و توسط میلگاردان به موتور جلو متصل میشوند. این طراحی بیشتر در خودروهای اسپرت دیده میشود. ترنساکسل عقب در خودروهای موتور جلو مزیتهای مهمی دارد که مهمترین آن توزیع وزن بهتر است. چون وزن سنگین گیربکس از جلو به عقب منتقل میشود، تعادل خودرو بهبود یافته و هندلینگ و پایداری در پیچها افزایش پیدا میکند. همچنین، فضای موتور جلو بازتر شده و خنککاری موتور بهتر انجام میشود.
